Studiuję już trzeci miesiąc. Studenci to specyficzni ludzie. Zwłaszcza ci na dziennych. Mają zupełnie inne podejście do życia i inne przemyślenia niż przeciętny człowiek. Można się z nimi pokłócić na każdy temat, bo każdy ma w pewnym stopniu wypracowane poglądy. Jest możliwość rozmowy na tematy dotyczące spraw codziennych, gustów czy konwersacje stricte o sensie życia. W każdym bądź razie przebywanie w takim towarzystwie zmienia człowieka. Po trzech miesiącach moje poglądy stają się coraz bardziej dopracowane. Napisałam tak skomplikowany wstęp, a przecież na myśli miałam coś bardzo banalnego: imprezy. W ten weekend udałam się do katowickich klubów. Fakt ten odsłonił przede mną zmianę moich oczekiwań. Ku mojemu zaskoczeniu lepiej się czułam w klubie o dosyć wysublimowanym stylu, z ludźmi o wyraźnym charakterze niż w przeciętnej dyskotece. Wyżelowani chłopcy w białych koszulkach śmieszą mnie. Ich sposób bycia jest dla mnie w pewnym sensie zabawny. To jest tak, jakby chcieli sobie dodać pewności siebie i zamaskować braki np.: intelektualne odpowiednim strojem. Sądzą, że ten ubiór i typ zachowania jest taki modny. Suprise! Nie jest. Przynajmniej nie jest dla mnie, albo już nie jest dla mnie. To nie tak, że zawsze mi się podobali tacy mężczyźni, bo tak nie było. Intrygujący jest fakt, że kiedyś tak tego nie postrzegałam, i nie interpretowałam ich sposobu zachowania w ten sposób. I nie wiem czy to dobrze, czy nie, bo takie myślenie to z mojej strony forma wywyższania się. Że ja niby taka nie jestem. A być może jestem, ale to jak postrzegamy samych siebie nigdy nie jest adekwatne do rzeczywistości.

Ludzie wrażliwi inaczej. Jak wiele jest osób kochających muzykę na tyle, że pozwalają jej zdominować swoje życie. Dźwięki… Jak ogromny mają wpływ na nasze życie. Starałam się być osobą racjonalną i wybrać zawód z pewnym pożytkiem społecznym. Dlatego też nie związałam swojego losu z muzyką. Jednakże słabości do niej się nie wyrzekłam. Nie potrafię. Jedna nuta odmienia moje życie. Jedna barwa głosu wybija z uznanego rytmu. Odziera ze złudzeń i perfidnie wprowadza nowe marzenia. I przyjdzie mi cierpieć, bo realizacja ich jest nikła. Nadzieja?? Co ma nadzieja do nie spełnionych marzeń. Nic… Czuje się jak dziecko, moja rzeczywistość nabrała innych, obcych dla mnie kształtów. Nie mówię nic, patrzę czujnie… takie obce, takie obce to wszystko. Już nie moje, bo jego głos, obudził inną cześć mnie. Jak długo i ile jeszcze razy czyjś glos powoła do życia nowy fragment mojej duszy??

Wyrzeknij się.
Zapominasz czym jest uśmiech
Zapominasz czym jest uczucie

Więc wyrzeknij się
Wyrzeknij się muzyki

Odrzucasz promienie nadziei
Odrzucasz szczerość istnienia

Więc wyrzeknij się
Wyrzeknij się muzyki

Przyjmujesz racjonalizm
Przyjmujesz egoizm
Mówię, wyrzeknij
się!!!

Przecież ona jest nie użyteczna!
Przecież nie ma racji bytu!
Przecież jest taka staromodna!
Przecież nie nadąża za modą!

Wyrzeknij się!!!
 

Może najpierw o zdjęciu :) Jest zrobione w mojej rodzinnej miejscowości, z balkonu domu, w którym mieszkam :) Oczywiście zostalo pomniejszone i jakośc jest gorsza od orginału, ale gdybym tego nie zrobiła nie mogłabym go tu wrzucić :)

Nadal studiuje :) Jest wporządku i daje radę :) Hymm oprócz nauki na zajęcia, mój czasu pochłaniają treningi :) Na uczelni trenuje karate, a oprocz tego zaczełam interesowac się lekkoatletyką :) Myślałam, jeszcze o zajęciach z tańca, ale jak narazie nie mam partnera, a bez niego to ciężko jest tańczyć.

Przez pewnien czas miałam lekkiego doła. Mój były uparł sie i bardzo intensywnie chciał do mnie wrocić :/ Zdarzały się dni gdy odcinałam się od społeczności internetowych i komorkowych, tylko po to by uzyskac spokój. Każde jego słowo, wspominanie przeszłości i piękne kłamstwa męczą mnie pod względem psychicznym. Naszczęście dałam sobie z tym rade :) Moje otoczenie również mnie wspierało podczas tej sytuacji, m.in jedna z osob czytająca tego bloga :) Dziękuję Olu :* Oczywiście muszę podziękować też innym czytającym mój pamiętnik, bo tez mnie wspieraliście :):) :*:*

Czasem myśle o sobie jako o "zimnej suce". Bo przecież bywam taka. Odmawiam facetom usilnie i uparcie. Nie chce sie z nimi spotykać. Będę musiala nad tym popacowac, bo przeciez nie moge tak funkcjonować :/ To wszystko wynika z doświadczenia i z tego, że juz sie spażyłam. Coż - zimna i niedostępna - taką rolę obecnie odgrywam.

Nareszcie znalazłam troche czasu żeby coś to skrobnąc. A więc były pytania gdzie studiuję. Żeby rozwiac wątpliwości odpowem: Katowice :) Staram się zaznajomic z zyciem tu.

Czego mi najbardziej brakuje: rodziny, zwierząt i przyjacioł. Niestety brakuje mi tu osoby do której bym się mogła tak bezinteresownie przytulić. Kogoś kto by mnie znał na tyle, żeby móc mi pomóc gdy jest mi źle. Wiedział co mnie cieszy, a co smuci. Ale niestety tu nie mam nikogo, dopiero gdy wacam do domu znajdują się takie osoby.

Jak mi sie mieszka?? W sumie współlokatorki mam bardzo fajne i mieszkanie wporządku. Położone obok parku. Minusem jest to, że praktycznie w mieszkaniu nigdy nie jestem sama. Zawsze ktoś jest, mimo ze jest nas tylko 4. A ja przyzwyczajona do osobnego pokoju i całego piętra dla siebie odrobine mecze się z tym brakiem prywatności.

Hymm szkoła. Szkoła jest ok. Poznaje nowych ludzi na uczelni i teraz jest już lepiej niz na początku, kiedy nie znałam nikogo. Licze, że będzie dobrze ;)

W sumie notatka awiera same praktyczne rzeczy, a nie przemyslenia, ale to też jest ważne :):)

Hymm obrazka chyba nie musze komentować. Poprostu staram się w to wierzyc, nie ważne jak podle sie czuje.

Jutro wyprowadzka. W większości jestem juz spakowana, trza tylko załadować to do auta. Cieszę się na wyjazd, bo jak juz pisałam lubie zmiany :) Zmiany sa dobre. Nie moge sie doczekac nowych wyzwań i ludzi. Tak, lubie brac na siebie jak najwięcej a poźniej męczyć się z wykonaniem wszystkiego na czas. Wtedy wiem, że żyje, bo działam. Mimo wszystko obawiam sie też tego co mnie tam czeka. Wiadomo - będe tam sama. I wszystko takie obce, ja dziewczyna przyzwyczajona do malych metropoli udaje się do jednego z największych polskich miast. Jednakże, będzie dobrze. Musi.

Wczoraj spędziłam bardz przyjemną noc... w sumie pracowałam, ale nie przeszkadzało mi to poznac wielu miłych ludzi. Wśród grona facetów byl jeden który zwrócił moją uwage. Sporo starszy bo o około 8 lat, wykazywał wyraźne zainteresowanie moja osobą. A ja skupiając się na jego działaniach, dyskredytowałam innych zainteresowanych. Po co o nim pisze?? Dlatego, że czasem taka duża rożnica wiekowa jest dobra. Zupełnie inaczej rozmawia się, flirtuje z takim facetem. I taki tez facet dojrzale przyjmuje odmowe...

Myslałam, że pewne sprawy sa za mną... Myślałam, że jestem na najlepszej drodze do uwolnienia sie od nich... Myliłam się...

Myślami coraz częściej do niego wracam i do tego czasu gdy bylismy razem. Przez długi czas zdażalo mi sie to żadko a teraz znów, od początku. Kiedy widze ich wspólne zdjęcia czuje potworny ból. Pojawia się samoistna myśl, że to mogłam być ja. Kiedy widze jej wyznania do niego, czuje sie tak jakbym w środku miała ogromna bryłe lodu. Mój organizm zatrzymuje sie, napinaja sie wszystkie mięśnie, oczy uparcie wpatrują, powstaje próznia i mdli. I tak bardzo mdli...

Jednak wiem, że gdyby on znow zapytal czy bym do niego wrociła, moja odpowiedź brzmialaby nie... Ponieważ wiem, że on nie jest mnie wart. Pat.

Wiem tez jeszcze jedna rzecz :) Że sobie z tym poradze :) wiem, ze jesem wystarczająco silna by to prztrwać. Mam ochote znów sie ranić, ale nie zrobie tego. Ten bol jest zupelnie inny od tego który odczuwałam na początku. Ten ból już mam oswojony...

Dzis będzie bez foteczki bo pisze z nowego kompa. Juz kilka razy próbowalam dodacnową fotke, ale jak na złośc nic się nie chciało dodac :/

Co do lokum to znalazlam. Zapowiada się miłe mieszkanie i na to mam nadzieje. Za niecaly miesiąc się wyprowadzam.I będzie new beginning.

Co u mnie słychać? a żyje sobie powoli. Nie łapie większych dołoow, nastruj mi dopisuje. Mysle o zbliżającej się przeprowadzce, o tym co mnie tam czeka...

Ostatnio pomimo dobrego nastroju sama sobie go próbuje popsuć. W jaki sposób?? Mysle o swoim ciele, coraz bardziej go neinawidząc, bo mi sie wydaje ogromne :/ i nie to, że nie lubie ludzi o większych gabarytach, bo wręcz przeciwnie dla mnie nie liczy się rozmiar. Ale nie liczy sie rozmiar kogoś innego, natomiast liczy sie mój rozmiar. Nie potrafie patrzeć na siebie tak jak patrze na innych. Jestem w stosunku do siebie bardzo krytyczna. Jem gora 3 posilki dziennie, co teraz ograniczam do dwoch, biegam przez około 5 dni w tygodniu. Mimo to ciągle czuje potrzebe doskonalenia się, a przecież sam ideal został stworzony przez moją wypaczona wyobraźnie. I tak zamyka się błędne koło, bo przeciez tak naprawde nigdy nie osiągne tego ideału. Round and round and round...

Pffff i po wynikach. Dla zainteresowanych zdałam mature :] Z jednych przedmiotów jestem zadowolona z innych nie. Cóż... teraz to i tak nie istotne. Przedemną okres oczekiwania. Kolejnego. Wcześniej czekałam na wyniki a teraz czekam na decyzje uczelni czy mnie przyjmą na studia. Obstawiłam kilka szkół i zobaczymy jak będzie.
Ogólnie to daje rade. Tylko jakoś od tych wyników czuje się tak jakby mi ktoś przywalił cegłą w głowę. Jestem strasznie rozkojarzona, myle podstawowe fakty i źle wykonuje najprostsze polecenia np: odkładałam prostownice, i zamiast położyć ja na szafce, to położyłam na ziemi, natomiast wtyczke położyłam na szfce. Nie wiem co się dzieje, może to taka rekacja na stres.
Co do ostatniej notki i "przyjaciela" to szczerze mam to gdzieś. Jakoś to po mnie spływa, tak jak i wiele innych rzeczy, które niby powinny być dla mnie wazne. Aaaaaa mam to wszystko gdzieś...